http://www.umahal.com/g.htm?id=29588

ماه مهر
کاش روز نوزدهمی نداشتی
کاش نیمه شب در ساعت دوازده اتفاق نمی افتاد
الهه آبی پوش
یادت هست به دیدارت آمدم
آنجا که به مانند بید مجنون
دیوانگیم را بر سرت ریختم
اما تو گفتی به دیوانگیم
ایمانی نداری
همان روزگاری که مردم
می لرزیدند در پهنه دشت هستی
خداوند
لحاف عشق را بدور تنم پیچاند
جهان تب کرد
و خورشید خوابید
اما باز هم ایمان نداشتی
هنوز باران عشقت بر کشتی قلبم می بارد
هنوز یاد چهره ات
که از عشق آبی تر بود
را بیاد می آورم
صورت فرشته آبی
با آن کنجکاوی پرشیطنت
هنوز بیاد دارم
شهامت دوست داشتنت را
اما تو چطور ؟
هنوز بیاد داری دیوانه ترین دیوانه ات را ؟
می دانم در عمق چشمان مصریت جایی ندارم
اما
این سالی یک بار شعر گفتن را بر من ببخش
اگر خواستی شعرم را پاره کنی
آنقدر ریز ریزش کن
تا هر گاه روی تکه های خرد شده اش راه می روی
هر تکه اش بوسه ای بزند بر پا های کوچکت
هنوز بیاد داری دیوانه ترین دیوانه ات را ؟